De hovenier als tegelwipper |
|
|
|
|
 |
| 82 sec |
Altijd gevaarlijk om als hoofdredacteur in een column je eigen collega's af te vallen. Sorry Frank, sorry Heleen. Ik zal het nooit meer doen. Maar met De Stelling in deze editie van De Hovenier stellen we eigenlijk de verkeerde vraag.
 |
De goede vraag is namelijk niet of een hovenier het betegelen van een achtertuin zou moeten weigeren. Natuurlijk zijn er hoveniers die principieel zeggen: dat doen wij niet. Maar de praktijk is weerbarstiger. Alle hoveniers zijn naast liefhebber van groen ook ondernemers. Als zij nee zeggen, rijdt de bus van een concurrent vaak een week later alsnog de straat in. De echte vraag is daarom een andere: gebruik je als hovenier jouw kennis wel voldoende om klanten de juiste keuzes te laten maken? Of beschik je - wat prikkelender gesteld - als hovenier wel over die kennis? Daar zit namelijk de maatschappelijke opgave van deze sector. Niet in morele verontwaardiging over tegels, maar in het vakmanschap dat nodig is om het tegenovergestelde te bereiken. In uitleggen waarom een boom meer doet dan alleen sfeer brengen. Waarom een groene tuin koeler blijft. Waarom water ergens heen moet. En waarom een goed aangelegd vasteplantenperk vaak minder onderhoud vraagt dan een kunstgrasmat. Vroeger werd een hovenier vooral afgerekend op een strakke tuin. Tegenwoordig gaat het steeds vaker ook over verkoeling, wateropvang en biodiversiteit. Dat vraagt andere kennis en ook een andere manier van adviseren.
|
|
Juist daar ligt de rol van de vakman. Niet moralistisch met het vingertje wijzen, maar actief alternatieven aandragen
| |
|
Klanten komen meestal niet aan tafel met een uitgewerkt klimaatadaptatieplan. Ze willen vooral een praktische tuin die netjes oogt en betaalbaar blijft. Juist daar ligt de rol van de vakman. Niet door moralistisch met het vingertje te wijzen, maar door alternatieven te kennen. Halfverharding, slimme beplanting, de juiste boom op de juiste plek. Een ontwerp dat comfort én vergroening combineert. En inderdaad: een tuin die er ook gewoon netjes uitziet. Daarvoor heb je kennis nodig. Maar ook een goed netwerk van kwekers, leveranciers en ontwerpers. Want vergroenen is inmiddels veel meer dan een tegel eruit wippen.
|
|
De hovenier van nu is niet alleen aanlegger of onderhoudsman. Hij of zij zit steeds vaker aan tafel bij een maatschappelijke opgave die uiteindelijk gewoon begint in de achtertuin.
| |
|
Misschien is dat wel de echte verandering in het vak. De hovenier van nu is niet alleen aanlegger of onderhoudsman. Hij of zij zit steeds vaker aan tafel bij een maatschappelijke opgave die uiteindelijk gewoon begint in de achtertuin.
| LOGIN
met je e-mailadres om te reageren.
|
|
|
|
 |
|
Ans van Eekeren
Ans van Eekeren | tuinontwerper
donderdag 18 juni 2026 |
|
Beste hoveniers,
Vraag een tuinontwerper bij de 'klus' ze hebben kennis en tijd om dit over te brengen aan de klant.
Het mes snijdt aan 2 kanten: hovenier bespaart het tijd, kan dus meer opdrachten aannemen. De tuinontwerper krijgt klanten via de hovenier maar ook omgekeerd : een klant vindt het prettig als een ontwerper een hovenier kan aanbevelen.
Met vriendelijke groet,
Ans van Eekeren
tuinontwerper
|
|
|
|
|
|
Dolf Houtman
donderdag 16 juli 2026 |
|
Vakkennis
Wat mij betreft is het hoveniersvak in de kern niet veranderd. Hoveniers horen te beschikken over materiaalkennis, zowel van levende materialen als van harde materialen. Beschikken over materiaalkennis betekent dat je verstand hebt van en ervaring hebt met de toepassing van die materialen, én begrijpt hoe zij zich door de tijd heen gedragen. Die deskundigheid behoort van alle tijden te zijn. De vraag is echter in hoeverre die kennis nog daadwerkelijk aanwezig is.
Groen is leven!
Het belang van groen is altijd groot geweest. Een slogan die in Boskoop in de jaren tachtig van de vorige eeuw werd gehanteerd, luidde: Groen is leven! Die slogan is vandaag de dag alleen maar relevanter geworden.
Op basis van hun vakkennis zouden hoveniers in staat moeten zijn om de juiste afwegingen te maken en goed onderbouwde adviezen te geven. Daarmee bedoel ik niet dat je de gemakkelijkste weg kiest door simpelweg mee te gaan met trends, maar dat je echt met de opdrachtgever in gesprek gaat en samen zoekt naar de meest optimale oplossing, waarin duurzaamheid en andere belangrijke thema’s een rol spelen. Dat kost meer tijd, vraagt meer inspanning en veronderstelt een gedegen vakkennis.
Fastfood
Wat we zien gebeuren, is dat de tuin steeds vaker wordt opgevat als een fastfoodproduct; een snel beeld, voorzien van trendy elementen. Daaraan ligt een gebrek aan diepgaande plantenkennis ten grondslag. Aansluiten bij trends is eenvoudig en vraagt weinig uitleg.
De tuin wordt daardoor een verzamelplaats van spullen, objecten en harde materialen, aangevuld met hier en daar een struik of boom die insecten aantrekt om het geheel een duurzaam karakter te geven. Er lijkt nauwelijks besef te zijn dat een tuin een samenhangend geheel vormt van bodem, water, ecologie en de wensen van de opdrachtgever.
Wanneer je over die diepere kennis beschikt, wordt je werk – als hovenier - niet alleen interessanter, maar beschik je ook over alternatieven voor vrijwel elke praktijksituatie en kun je meer maatwerk leveren. Want laten we eerlijk zijn: de gemiddelde tuin is tegenwoordig wel erg smoelloos geworden.
Samenwerking
Vakkennis hebben betekent ook dat je als professional weet waar je grenzen liggen en wanneer het verstandig is om specifieke expertise in te schakelen. Ontwerpers en hoveniers zien elkaar wellicht nog te vaak als concurrenten, terwijl een goede samenwerking juist een positieve bijdrage levert aan zowel het eindresultaat als de uitstraling van het vak als geheel.
Een ontwerp dat past bij de locatie, duurzaam is en op lange termijn blijft functioneren op het gebied van water, biodiversiteit en andere relevante thema’s, vraagt om die gezamenlijke inzet. Die verantwoordelijkheid hebben we altijd al gehad, maar door de klimaatverandering zal haar belang en betekenis alleen maar verder toenemen.
|
|
|
|
